ბათუმველო და ორფეხა ძროხები

მგონი პირველად ჩემს პოსტს დადებითი განწყობით ვიწყებ. მიუხედავად იმისა, რომ ძალიან გაცოფებული ვარ და ბოლოსკენ ბათუმში მოსეირნეებს ლანძღვას არ დავაკლებ.

ბედნიერი ვარ. ველოსიპედზე ნორმალურად კატაობა გამომდიიიიიიიიიიის!

უკვე რამდენიმე დღეა ბათუმში ვარ და ყველაზე მაგარი გასართობი ჩემთვის ველოსიპედები აღმოჩნდა. მწვანე, საყვარელი ტრანსპორტი წინ დამაგრებული კალათებით ცოტათი მაინც მიქმნის დასავლურ განწყობას. თქვენც თუ მოგინდათ, შემდეგი პროცედურა უნდა გაიაროთ:

1. მიდიხართ ძველი ბულვარის ცენტრალურ შესასვლელთან და თურქეთის საკონსულოს გვერდით პოულობთ ბულვარის ადმინისტრაციას.

2. შედიხართ და ხელმარჯვნივ პირველივე მაგიდასთან მოთავსებულ ქალბატონს აცნობთ თქვენს სურვილს ბარათის აღებასთან დაკავშირებით. *გაითვალისწინეთ, რომ ივლისის ბოლომდე(იმედია) აუცილებელია თან იქონიოთ საკრედიტო ბარათი. სხვა სახით ანგარიშსწორება არ ხერხდება.

3. აწოდებთ პირადობას მეორე პუნქტში აღნიშნულ ქალბატონს, რომელიც თქვენს მონაცემებს შეიყვანს და რამდენიმე წუთში ბარათს დაგიმზადებთ. მერე თქვენს ბარათს 20 ლარს ჩამოაჭრის. ეს 20 ლარი, თქვენ 10 საათის სახით ბარათზე გიჯდებათ.

4. მიდიხართ ქალაქის ნებისმიერ ადგილას ბულვარზე. სულ 10 პუნქტია.

5. სპეციალურ დაფაზე ადებთ ბარათს, შეგყავთ კოდი, სისტემა ავტომატურად გიხსნით “კარს”, სადაც ის გასაღები აციმციმდება, რომელიც უნდა გამოაძროთ. დანარჩენს იმედია ხვდებით 🙂

…ყველაზე მაგარი მაშინ იწყება, როცა ველოსიპედებისთვის “სპეციალურად” გაკეთებულ ბილიკზე იწყებ მოძრაობას. თუ დამწყები ხართ, ჩათვალეთ, რომ დაგერხათ. პირველი უძრავი დაბრკოლება – პალმები, მეორე – მოძრავი ხალხი. მართალია ზუსტად გვერდით უზარმაზარი სასეირნო ადგილია გამოყოფილი, მაგრამ არა, მაინცდამაინც იქ უნდათ, სადაც ყვითლად ველოსიპედი ხატია. უცნაურია, მაგრამ ხალხისთვის გამოყოფილ ბილიკზე გადასვლის შემთხვევაში დაცვა უკმაყოფილო სახით მოგცემს შენიშვნას. ვეცადე, დამეთანხმებინა, რომ ველოსიპედების ბილიკზე გადმოსული ხალხისთვისაც მიეცათ შენიშვნა, მაგრამ არ შეგვიძლიაო. მიდით და მიმტკიცეთ მერე, რომ საქართველოში პროტესტის გამოთქმას რაიმე აზრი აქვს. მე მაინც ვაგრძელებ.

რადგან დაცვა არ დამეხმარა, გადავწყვიტე ჩემი თავისთვის თვითონ მიმეხედა. ახალგაზრდა გოგო-ბიჭებს, გასიებულ მამაკაცებს, მრავალშვილიან დედებს, რომლებსაც ველოსიპედის საყვარელ წკარუნზე რეაქცია არ ჰქონდათ, სხვადასხვა ხერხით ვაგრძნობინებდი ჩემს უკმაყოფილებას. ზოგს ვეჯახებოდი, ზოგს პირდაპირ ვლანძღავდი(ჯერ ზრდილობიანად, მერე აგრესიულად), მაგრამ ვერაფერიც… უკაცრავად, მაგრამ ფეხზე ვეკიდე ყველას. რატომღაც ყველას თავხედად მიაჩნიხარ, თუ საკუთარ გზაზე მოძრაობის უფლებას ითხოვ. იმას კი ვერ ხვდებიან, რომ თვითონ ძროხებს გვანან, შუა გზაზე რომ მოუნდებათ ხოლმე მოსაქმება. პრინციპში, ცხოვრებაც ხომ ეგრეა. დაბრკოლებებით უფრო მეტად ასწორებს. მათ აცილებას თუ ახერხებ, ესეიგი მაგარი ხარ.

თუ ბათუმველოს ადმინისტრაცია დროზე არ მიიღებს საჭირო ზომებს და როგორც მინიმუმ, დაცვას არ ექნება უფლება ჩვეულებრივ მოსიარულე ხალხს თავის გზაზე სიარული თამამად მოსთხოვოს, ველოსიპედით კატაობის სურვილი ბევრს დაეკარგება. რა თქმა უნდა, თუ იმ ველოსიპედზეც ისეთი ძროხა არ ზის, ვინც დღეს ასე ძალიან გამაღიზიანა.

P.S. ჩემი აღშფოთების გამომწვევ მიზეზებს ვიდეოს სახითაც გთავაზობთ.

Advertisements

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s