Kakheti – to be explored anew


sign - google maps
The efforts to attract people who might at least guess what language is used above, are starting to pay off. Kakheti region is one of the best contributors.

I have a short story to tell you why. Let’s get back to the language first. It is Georgian – one of the 14 unique alphabets existing worldwide today. It is the language of people who live in a country, located at the crossroads of Europe and Asia. If you have never had an opportunity to travel to this region, and “if you were not smart enough in geography, then it’s high time to open the Google Maps application!” That’s what the ‘weird’ looking sentence on the top  suggests. And if you follow the above challenge, I would also suggest typing “Kakheti” in the ‘directions’ line and start exploring…

Google Maps Kakheti

Enticing tourists to Georgia’s cultural heritage sites and vineyards around Kakheti are the first things you see upon your arrival in the region. During the last two years the points of sales in renovated culture heritage sites and cities in Kakheti region have increased by 14 percent, number of hotel beds in circuit route increased by 56 percent, about 3,500 new jobs created (according to the World Bank data).

Just a few  years ago for many Georgians it was hard to believe, that Kakheti would become one of the most popular tourist destinations in the country. Although it is believed to be the cradle  of  wine, it has long been the heart of Georgia‘s ancient culture and history. And it’s only 2 hours’ drive from the capital city – Tbilisi.

Going two years back, infrastructure services and institutional capacity of the region were not good enough to attract significant number of visitors. But with the financial support of the World Bank, the Georgian government initiated the Regional Development Project in 2012. To support the local economy by carrying out an integrated approach to tourism development, focusing on infrastructure, urban regeneration, cultural heritage restoration, skills development and enabling the environment to attract private sector investments, numerous activities have been implemented in the region.

This slideshow requires JavaScript.

I read several lines about the project in the guidebook Georgian 2014 (pg.16), where a World Bank expert explains, that “regeneration of Telavi (i.e. regional center) has created many local jobs and improved infrastructure and transportation facilities, thus bringing direct benefit to the residents, improved experiences for tourists and a climate for continued investment.“

Overall, the population is already seeing improved welfare and boosting income.

During one of my visits to Kakheti, I talked to Lia Aleksishvili – the owner of a small shop and a bakery located in Telavi. She is now refurbishing her two storied house to transform it into a hostel, to benefit more from domestic and foreign  guests, visiting her town so frequently these days.

Lia, in the middle, decorating a cake with her neighbor employees. I tasted a piece and had to leave the bakery immediately to resist temptation of eating more.
Lia, in the middle, decorating a cake with her neighbor employees. I tasted a piece and had to leave the bakery immediately to resist the temptation of eating more

Lia tells me, that “after rehabilitating the buildings on my street, paving the cobblestones and giving Telavi another chance to live, we, the locals have more income and increased motivation to stay in our home town and run small businesses to earn our living.”

Lia is one of those inspired by the project to start new small businesses like bakeries, bed and breakfast places, hair-cutteries, and cafes.

Upgraded Kakheti has become a success story in Georgia, a success that spilled over to other regions of the country waiting to breath in a new life.

 

Find your own Kakheti

 

 

 

http://kakheti.travel/

https://www.facebook.com/VisitKakheti

http://www.worldbank.org/en/news/video/2014/02/24/video-kakheti

 

 

 

Advertisements

გაყინული ფიქრები და უცნაური ახალგაზრდა მამაკაცი

წინა კვირას თბილისში შედარებით თბილოდა. უცებ გავიხადე პალტო, რომ მზიანი ამინდით ალბათ ბოლოჯერ დავმტკბარიყავი. საშინელი სიცხეც კი უფრო მეტად მიყვარს, ვიდრე სიცივე. მანქანა რომ მყავდეს, ალბათ უფრო ადვილი იქნებოდა. თბილი სახლიდან თბილ ოფისამდე როგორმე მოვითმენდი საკუთარი მანქანით მგზავრობას. მიუხედავად იმისა, რომ ჩემი ასაკისთვის საკმაოდ ნორმალური ხელფასი მაქვს, ფაქტია, რომ ჯერჯერობით საზოგადოებრივ ტრანსპორტს ვერ გავცდი. ჩვენთან კარგად აპრობირებული ხერხების გამოყენება კი არანაირად არ მიზიდავს. ვიღაცისთვის მიცემას შავი ჯიპისთვის და მერე მისი სუნიანი პრეტენზიების ატანას აშკარად განსაკუთრებული ნიჭი უნდა, რომელიც, “სამწუხაროდ”, მე არ აღმომაჩნდა.

ზამთარი თბილისში უბრალოდ მეზიზღება. წესიერი თოვლი თითქმის არ მახსოვს. ეგრევე ჭყაპდება და ისედაც ჩაშავებულ ქალაქს, კიდევ უფრო ამრეზ იმიჯს აძლევს. პლეხანოვს არ ვგულისხმობ, იქ ხომ ჯერჯერობით ასფალტი და ქვაფენილი ახალი დაგებულია. თბილისი ხალხის სიჭრელით ისედაც არ გამოირჩევა, მაგრამ წელიწადის ამ დროს განსაკუთრებული კვლევების გარეშეც აშკარაა, რომ ხალხს უჭირს. ფინანსებს თუ არ დავაბრალე, აბა სხვანაირად რითი ავხსნა ის, რომ აბსოლუტურ უმრავლესობას შავი პალტოები და ქურთუკები აცვია. შავი ამტანი ფერია. ადვილად არ ჭუჭყიანდება, ყველაფერზე მიდის და ცვეთაც დიდად არ ეტყობა. როცა ასეთ თემებზე ვფიქრობ და/ან ვწერ, მართლა ძალიან განვიცდი. მეცოდება ხალხი და არ დაგიმალავთ, ყველაზე მეტად ჩემი თავი, რომ ამ საზოგადოებისთვის თავის დაღწევა არც ისე ადვილია. 35-40 წლამდე კი, იშვიათი შემთხვევის გარდა, პრაქტიკულად შეუძლებელია კარგად ანაზღაურებადი სამსახური იშოვო.

საიდან სად მოვხვდი…ისევ ნაადრევი ყინვების თემას დავუბრუნდები. დღეს დილით ქუჩაში გვერდით ახალგაზრდა მამაკაცი მომყვებოდა. 40 წლამდე იქნებოდა, ალბათ. ლოთ მათხოვარს ნამდვილად არ ჰგავდა. ძალიან გამხდარი იყო და სიცივისგან მთელი სახე აწითლებული ჰქონდა. თხელი შარვალი ეცვა და თბილ პალტოს მაგრად იკრავდა ტანზე, რომ ოდნავ მაინც გამთბარიყო. არ ვიცი, რამ მიიყვანა ამ მდგომარეობამდე, მაგრამ ძალიან შემეცოდა. თავში უამრავმა აზრმა გამიარა და ცოტა შემრცხვა…იმის გამო, რომ მე იმითიც უკმაყოფილო ვარ, რაც მაქვს. იმ საწყალს კი, ალბათ იმის საშუალებაც არ ჰქონდა, თბილი ტანსაცმელი ეყიდა. ისე, მეტისკენ ლტოლვაც ვფიქრობ ნორმალური მოვლენაა, რომელიც ხან მიიღწევა, ხან კი ვერა(ან არა).

ბათუმის დელფინარიუმში

დღეს საღამოს ჩემი კამერის “გასუფთავება” გადავწყვიტე და ბათუმის დელფინარიუმში გადაღებულ ვიდეოებს წავაწყდი. არ დავმალავ, მეც და ჩემი მეგობრებიც გამწარებულები ვტიროდით ამ შოუს ყურების დროს. ზუსტად ვერ გეტყვით რა გვატირებდა. ალბათ, სიხარული, გაოცება და ცოტა მწუხარება გამოწვეული შურით, რომ ეს არაჩვეულებრივი ცხოველები ადამიანებზე ჭკვიანები და საყვარლები არიან. რამდენიმე ვიდეო საკმარისი იქნება, რომ თქვენც დარწმუნდეთ.

 

 

აი ამ ტიპის ყველას მაგრად შეგვშურდა 🙂 (06:45)

დელფინები ბავშვობიდან მიყვარს და თან ყოველთვის მეცოდებოდნენ. ოკეანის ნაცვლად პატარა აუზში გამომწყვდეულები, წარმომიდგენია, რას შეიძლება გრძნობდნენ. რაც არ უნდა იძახონ მწვრთნელებმა და დელფინარიუმის მფლობელებმა, კარგად ვუვლით და ბევრ თევზს ვაჭმევთო, ვერ დავიჯერებ, რომ თავისუფლებას ასეთ კომფორტს ვარჩევდი, დელფინი რომ ვყოფილიყავი.

პარიზელებს ეიფელის კოშკი მაინც აქვთ, ესპანელებს?!

რამდენიმე დღის წინ ჩემს მეგობართან ევროპის ქალაქებზე ვსაუბრობდი. მოგვიანებით ჩვენი საუბარი სერიოზულ კამათში გადაიზარდა. ის “ეიფელი”-ს კოშკზე მეტრაბახებოდა, მე “საგრადა ფამილია”-ზე ვეუბნებოდი, მაგრამ ეს სახელი მას აშკარად არაფერს ეუბნებოდა. უკვე საკმარისი დრო გავიდა, რომ მეგობრის მიმართ წყენა დამევიწყებინა და ასეც არის. უბრალოდ ჩემი ბრაზი ერთ კითხვაში გადაიზარდა: იქნებ ქართველი ახალგაზრდობის დიდმა ნაწილმა მართლაც არ იცის “საგრადა ფამილიას” არსებობაზე და საჭიროა პატარა iექსკურსია ჩავატარო 🙂

ამ პოსტში უბრალოდ მნიშვნელოვან სახელებს, მოკლე დახასიათებებს და ფოტოებს გთავაზობთ. გაგონილი და თვალმოკრული რომ მაინც გქონდეთ იმ ქვეყნის ღირსშესანიშნაობებზე, რომელიც, რატომღაც, ყველას ჩემი ფავორიტი ჰგონია. არა და სამხრეთული კულტურა ნამდვილად არ მიზიდავს და ჩრდილოეთის რომელიმე ქვეყანაში უფრო დიდი სიამოვნებით ვიცხოვრებდი.

მადრიდის, ჩემი აზრით, საინტერესო ადგილებიდან ერთ-ერთი პირველია Gran Vía ყველაზე ცენტრალური, ყველაზე პოპულარული და ისტორიული ქუჩა.

შემდეგ მოდის მადრიდის უძველესი საკათედრო ტაძარი.

Plaza de Cibeles ცენტრალური მოედანია, სადაც მადრიდის რეალის ფანები გამარჯვებებს აღნიშნავენ. ესპანეთის ისტორიული ბანკიც ამ მოედანზეა განთავსებული.

თითქმის მადრიდის სიმბოლოდაა ქცეული Puerta de Alcalá. ეს ძველი ქალაქის ჭიშკარი იყო.

პირადად ჩემთვის საინტერესო ადგილია Templo de Debod. ამბობენ, რომ ეს ეგვიპტური კოშკი აქ ქრისტეს შობამდე მეორე საუკუნეშია აგებული.

მადრიდში კიდევ ბევრი საინტერესო ადგილია, მაგრამ ვიქნები სუბიექტური, ამით დავასრულებ და ბარსელონაში გადავინაცვლოთ. პირველი, რაც კულტურულ ბარსელონასთან ასოცირდება, ალბათ, ცნობილი სახელია – Antoni Gaudí კატალონიური მოდერნიზმისა და არქიტექტურის ნამდვილი მეფე. სწორედ მას ეკუთვნის ბარსელონას ღირსშესანიშნაობების დიდი ნაწილი, როგორებიცაა:

კათედრალი, რომლის მშენებლობაც 1882 წელს დაიწყო და ჯერ კიდევ არაა დასრულებული – La Sagrada Familia.

Park Güell პოპულარული მოზაიკური ნამუშევრებით.

და გაუდის სახლის სახელით ცნობილი Casa Milà (La Pedrera) ორიგინალური ფორმითა და სახურავით.


და ბოლოს, ფეხბურთის მოყვარულებისთვის ბარსელონაში ყველაზე ცნობილი ადგილი “Camp Nou“-ს სტადიონია.

ალი და ნინო

სანამ ქანდაკებამდე მივაღწიე, გრძელი, გადათხრილი, როგორც ბათუმელმა გამვლელმა ახსენა “დახრეშილი” გზა გავიარე. თან სანამ გიდმა გადაწყვიტა, ყინულის სახლისთვის მარჯვნიდან მოგვევლო თუ მარცხნიდან, კინაღამ გადავიფიქრე. მახსოვს, ალი და ნინოს ქანდაკების გახსნაზე ჩემს გარშემო დიდხანს საუბრობდნენ. შესაბამისად, არ შეიძლებოდა ბათუმში ყოფნის შანსი არ გამომეყენებინა.

მანამდე არც ტელევიზორში მქონდა ნანახი და არც ფოტოებით დავინტერესებულვარ, რატომღაც, ინტერნეტში რომ მომეძებნა. ეშმაკის ბორბლის ფონზე შორიდან “ალი და ნინო” არც ისე გრანდიოზული მომეჩვენა, როგორსაც ჩემი წარმოდგენით ველოდი. მაინცდამაინც მაღალი არც ყოფილა. სკულპტურა შვიდმეტრიანია და 8-დან 10 წუთის ინტერვალით მოძრაობს.

ქანდაკების სანახავად 15-17 წლის კავკასიელ თინეიჯერებთან ერთად ვიყავი. რეაქციები ძალიან განსხვავებული იყო. სომხებს, როგორც ყოველთვის, “ამაზე უკეთესიც უნახავთ”, აზერბაიჯანელები კმაყოფილები ჩანდნენ. როგორც მინიმუმ იმის გამო, რომ ქანდაკების ერთი ნაწილი აზერბაიჯანელია 🙂 მე რაც შემეხება, პრინციპში მომეწონა. ასეთი ტიპის არტი ბევრად მიზიდავს, ვიდრე სტანდარტული/კლასიკური ქანდაკებები ღმერთებისა და გმირების უკვდავსაყოფად. მხოლოდ ის არ მომწონს, რომ უმრავლესობა აქცენტს ალისა და ნინოს ეროვნებებზე აკეთებს. ჩემთვის ეს უბრალოდ სიყვარულის სიმბოლოა, საკმაოდ სექსუალური ფორმებით და ნაზი ემოციებით.

No Comment – DIDUBE

ჩემი გერმანული ნაგაზი

ძაღლი ბევრისთვის ბავშვობის ოცნებაა, რომელიც ძირითადად სიბერემდე აუხდენელი რჩება ხოლმე. მარტივია მოსთხოვო მშობლებს გიყიდონ ლეკვი ან ნებისმიერი სხვა ცხოველი, მაგრამ ბევრად რთულია იმის წარმოდგენა რამდენი დრო და ენერგია სჭირდება მათ მოვლას. თუთიყუში, ზაზუნა, თევზები, კატა, კუ – თითქმის ყველაფერი მყავდა, რაც სახლში შეიძლება გააჩერო, მაგრამ ძაღლი სულ სხვაა. თან დიდი ძაღლი. ამ ყველაფერს ახლა მივხვდი, როცა თითქმის 1 წელია სახლში გერმანული ნაგაზი მყავს. მასზე კი მხოლოდ მე და ჩემი მეგობარი ბიჭი ვზრუნავთ.

ვისაც ძაღლი არასდროს ჰყოლია,ალბათ, ვერ გამიგებს რატომ მიყვარს ასე ძალიან რეი და ამას შეგუებული ვარ. 90% ჩემი ნაცნობ-მეგობრების რეაქცია ერთნაირია – მოგცლია ერთი. მე კი ვფიქრობ, რომ ჩემი რეი ბევრ ჩემს ასეთ ნაცნობზე ჭკვიანი, ერთგული და გამგებია. ადვილად არაფერს ეგუება და რამე თუ არ მოსწონს, პროტესტს დაუფარავად გამოხატავს. მაგალითად, როცა ალიკაპს ვუკეთებთ, ძირს წვება და განმგმირავი თვალებით გვიყურებს. შიგადაშიგ ამ ახალი “მტრის” მოცილებას თათებითაც ცდილობს, მაგრამ არაფერი გამოსდის თავს ანებებს და იტანს მანამდე, სანამ შეგვეცოდება და მოვხსნით.

  ბევრს ძაღლი იმისთვის სჭირდება, რომ საკუთარ თავს დაუმტკიცოს როგორი მაგარი როჟაა. მაგალითად ეტყვი „დაჯექი“ – დაჯდება, „გადი“ – გავა, „მომიტანე“ – მოგიტანს. ამდენ ბრძანების შესრულება ხომ ხშირად ყველაზე საყვარელ მეორე ნახევარსაც ეზარება ხოლმე :). ზოგს პატარა ძაღლები მოსწონს იმიტომ, რომ მასზე ზრუნვა სიამოვნებთ. მე და რეი უბრალოდ ვმეგობრობთ. ერთად ვერთობით, ველოდებით, გვიხარია, გვშია. მაგარი გრძნობაა, როცა ვიღაცას შეგიძლია ესაუბრო და მისგან პასუხი სიტყვების გარეშე იგრძნო.

რეი ჩემთვის პირველი ძაღლია და ალბათ, ბოლოც. ძალიან ძნელი იქნება მისი სიკვდილის შემდეგ რომელიმე სხვა ძაღლი, თუნდაც იგივე ჯიშის, მასავით შემიყვარდეს.  

უფრო მხიარული დასასრულისთვის, პატარა ინფოც: გერმანული ნაგაზი პირველად 1899 წელს გამოჩნდა. ალბათ ხვდებით, წარმოშობით გერმანიიდანაა. ძაღლის ეს ჯიში სპეციალურად, დაცვისა და დაზვერვის მიზნით გამოიყვანეს. ჭკუა, ძალა და მორჩილება იმდენად ჰარმონიულადაა შერწყმული მასში, რომ საუკეთესო ძაღლების სამეულში არავის უთმობს მესამე ადგილს კოლისა და პუდელის შემდეგ. ანუ, ფაქტიურად პირველზეა :)))