Kakheti – to be explored anew


sign - google maps
The efforts to attract people who might at least guess what language is used above, are starting to pay off. Kakheti region is one of the best contributors.

I have a short story to tell you why. Let’s get back to the language first. It is Georgian – one of the 14 unique alphabets existing worldwide today. It is the language of people who live in a country, located at the crossroads of Europe and Asia. If you have never had an opportunity to travel to this region, and “if you were not smart enough in geography, then it’s high time to open the Google Maps application!” That’s what the ‘weird’ looking sentence on the top  suggests. And if you follow the above challenge, I would also suggest typing “Kakheti” in the ‘directions’ line and start exploring…

Google Maps Kakheti

Enticing tourists to Georgia’s cultural heritage sites and vineyards around Kakheti are the first things you see upon your arrival in the region. During the last two years the points of sales in renovated culture heritage sites and cities in Kakheti region have increased by 14 percent, number of hotel beds in circuit route increased by 56 percent, about 3,500 new jobs created (according to the World Bank data).

Just a few  years ago for many Georgians it was hard to believe, that Kakheti would become one of the most popular tourist destinations in the country. Although it is believed to be the cradle  of  wine, it has long been the heart of Georgia‘s ancient culture and history. And it’s only 2 hours’ drive from the capital city – Tbilisi.

Going two years back, infrastructure services and institutional capacity of the region were not good enough to attract significant number of visitors. But with the financial support of the World Bank, the Georgian government initiated the Regional Development Project in 2012. To support the local economy by carrying out an integrated approach to tourism development, focusing on infrastructure, urban regeneration, cultural heritage restoration, skills development and enabling the environment to attract private sector investments, numerous activities have been implemented in the region.

This slideshow requires JavaScript.

I read several lines about the project in the guidebook Georgian 2014 (pg.16), where a World Bank expert explains, that “regeneration of Telavi (i.e. regional center) has created many local jobs and improved infrastructure and transportation facilities, thus bringing direct benefit to the residents, improved experiences for tourists and a climate for continued investment.“

Overall, the population is already seeing improved welfare and boosting income.

During one of my visits to Kakheti, I talked to Lia Aleksishvili – the owner of a small shop and a bakery located in Telavi. She is now refurbishing her two storied house to transform it into a hostel, to benefit more from domestic and foreign  guests, visiting her town so frequently these days.

Lia, in the middle, decorating a cake with her neighbor employees. I tasted a piece and had to leave the bakery immediately to resist temptation of eating more.
Lia, in the middle, decorating a cake with her neighbor employees. I tasted a piece and had to leave the bakery immediately to resist the temptation of eating more

Lia tells me, that “after rehabilitating the buildings on my street, paving the cobblestones and giving Telavi another chance to live, we, the locals have more income and increased motivation to stay in our home town and run small businesses to earn our living.”

Lia is one of those inspired by the project to start new small businesses like bakeries, bed and breakfast places, hair-cutteries, and cafes.

Upgraded Kakheti has become a success story in Georgia, a success that spilled over to other regions of the country waiting to breath in a new life.

 

Find your own Kakheti

 

 

 

http://kakheti.travel/

https://www.facebook.com/VisitKakheti

http://www.worldbank.org/en/news/video/2014/02/24/video-kakheti

 

 

 

ხაჭაპური

დღეს სახლში მუშების შემოსევა მაქვს. ჭამაც კი ვერ მოვასწარი, არ ვიცოდი რომ მოდიოდნენ. ერთადერთი გამოსავალი აქვე პატარა სახაჭაპურეში რაიმეს ყიდვა იყო. ზოგადად ქართულ Fast Food-ზე არ ვგიჟდები და არც ვჭამ, მაგრამ ვიფიქრე, ერთხელ როგორმე ავიტანთქო.

უკვე გვიანი იყო და საცხობში თითქმის აღარაფერი იყო დარჩენილი. კრემით გაჟღენთილი პონჩიკები და ზეთით გაზუნტლული პერაშკები ძალიან ცუდად გამოიყურებოდა. მხოლოდ ერთი ცალი ფენოვანი ხაჭაპური მიყურებდა საცოდავად. არჩევანი ზუსტად მასზე შევაჩერე. გამყიდველს უბრალოდ ვკითხე ძალიან ძველი ხომ არ არის მეთქი. …და აი აქ მოხდა მოსახდენი. თავისივე გამომცხვარი პონჩიკივით გაფუებულმა ქალმა შიშველი და ვინ იცის ბოლოს როდის დაბანილი ხელებით დაატყვევა ფენოვანი, კარგად შეათამაშა, ლამის დატკეპნა და გამოტანილი დასკვნა ამაყად მომახსენა: “ბოლო პარტიის გამომცხვარია. ცივი კია, მაგრამ ძველი არ არის”. კინაღამ გული ამერია. მინდოდა კარგად გამომელანძღა, მაგრამ მივხვდი, რომ ამითი მხოლოდ მე მოვიშლიდი ნერვებს. თვითონ კი მე უბრალო შარიან კლიენტად ჩამთვლიდა და მაინც ვერაფერს მიხვდებოდა. მის გამომცხვარ ხაჭაპურს ხომ ალბათ დღეში ათეულობით ჭეშმარიტი ქართველი მიირთმევს(მაგალითად ის მუშები ახლა ტვინს რომ ბურღავენ და საქმის კეთების ნაცვლად, ჩემს ყველა გასვლას ყურადღებით აკვირდებიან). დარწმუნებული ვარ, ის, რაზეც მე ცუდად გავხდი, სხვებს საერთოდ არ აწუხებთ. და მსგავს ჭუჭყში, რომელიც მათ ჯანმრთელობას საშინლად ვნებს, არც 2,20-ის გადახდა ენანებათ.

მოკლედ, ვზივარ ახლა მშიერი, ქართულ რეალობაზე კიდევ ერთხელ ნერვებ-მოშლილი და ველოდები, როდის წავლენ მუშები, რომ ვჭამო და მორიგი ორშაბათისთვის მოვემზადო.

გაყინული ფიქრები და უცნაური ახალგაზრდა მამაკაცი

წინა კვირას თბილისში შედარებით თბილოდა. უცებ გავიხადე პალტო, რომ მზიანი ამინდით ალბათ ბოლოჯერ დავმტკბარიყავი. საშინელი სიცხეც კი უფრო მეტად მიყვარს, ვიდრე სიცივე. მანქანა რომ მყავდეს, ალბათ უფრო ადვილი იქნებოდა. თბილი სახლიდან თბილ ოფისამდე როგორმე მოვითმენდი საკუთარი მანქანით მგზავრობას. მიუხედავად იმისა, რომ ჩემი ასაკისთვის საკმაოდ ნორმალური ხელფასი მაქვს, ფაქტია, რომ ჯერჯერობით საზოგადოებრივ ტრანსპორტს ვერ გავცდი. ჩვენთან კარგად აპრობირებული ხერხების გამოყენება კი არანაირად არ მიზიდავს. ვიღაცისთვის მიცემას შავი ჯიპისთვის და მერე მისი სუნიანი პრეტენზიების ატანას აშკარად განსაკუთრებული ნიჭი უნდა, რომელიც, “სამწუხაროდ”, მე არ აღმომაჩნდა.

ზამთარი თბილისში უბრალოდ მეზიზღება. წესიერი თოვლი თითქმის არ მახსოვს. ეგრევე ჭყაპდება და ისედაც ჩაშავებულ ქალაქს, კიდევ უფრო ამრეზ იმიჯს აძლევს. პლეხანოვს არ ვგულისხმობ, იქ ხომ ჯერჯერობით ასფალტი და ქვაფენილი ახალი დაგებულია. თბილისი ხალხის სიჭრელით ისედაც არ გამოირჩევა, მაგრამ წელიწადის ამ დროს განსაკუთრებული კვლევების გარეშეც აშკარაა, რომ ხალხს უჭირს. ფინანსებს თუ არ დავაბრალე, აბა სხვანაირად რითი ავხსნა ის, რომ აბსოლუტურ უმრავლესობას შავი პალტოები და ქურთუკები აცვია. შავი ამტანი ფერია. ადვილად არ ჭუჭყიანდება, ყველაფერზე მიდის და ცვეთაც დიდად არ ეტყობა. როცა ასეთ თემებზე ვფიქრობ და/ან ვწერ, მართლა ძალიან განვიცდი. მეცოდება ხალხი და არ დაგიმალავთ, ყველაზე მეტად ჩემი თავი, რომ ამ საზოგადოებისთვის თავის დაღწევა არც ისე ადვილია. 35-40 წლამდე კი, იშვიათი შემთხვევის გარდა, პრაქტიკულად შეუძლებელია კარგად ანაზღაურებადი სამსახური იშოვო.

საიდან სად მოვხვდი…ისევ ნაადრევი ყინვების თემას დავუბრუნდები. დღეს დილით ქუჩაში გვერდით ახალგაზრდა მამაკაცი მომყვებოდა. 40 წლამდე იქნებოდა, ალბათ. ლოთ მათხოვარს ნამდვილად არ ჰგავდა. ძალიან გამხდარი იყო და სიცივისგან მთელი სახე აწითლებული ჰქონდა. თხელი შარვალი ეცვა და თბილ პალტოს მაგრად იკრავდა ტანზე, რომ ოდნავ მაინც გამთბარიყო. არ ვიცი, რამ მიიყვანა ამ მდგომარეობამდე, მაგრამ ძალიან შემეცოდა. თავში უამრავმა აზრმა გამიარა და ცოტა შემრცხვა…იმის გამო, რომ მე იმითიც უკმაყოფილო ვარ, რაც მაქვს. იმ საწყალს კი, ალბათ იმის საშუალებაც არ ჰქონდა, თბილი ტანსაცმელი ეყიდა. ისე, მეტისკენ ლტოლვაც ვფიქრობ ნორმალური მოვლენაა, რომელიც ხან მიიღწევა, ხან კი ვერა(ან არა).

ჰადესი თბილისი-რუსთავის გზაზე

ძალიან მიყვარს საღამოს წვიმიან ამინდში მანქანით სიარული. როცა გარეთ ძალიან ცივა, მანქანაში კი თბილი ჰაერი გიბერავს და ლამისაა გაითიშო. თუ ბნელა კიდეც, განსაკუთრებით მომწონს. ლამპიონების სინათლეზე ასხლეტილი ჩრდილები და ხეების ტოტებს ამოფარებული შუქნიშნები, მორიდებით რომ განიშნებენ წითელია, გაჩერდიო.

თბილისიდან გასასვლელ ერთ-ერთ მთავარ მაგისტრალზე ჩემი სიამოვნება დღეს ცოტა არ იყოს დაირღვა. ჯერ ერთი იმიტომ, რომ ე.წ. დვორნიკები ძლივს ასწრებდნენ სხვა მანქანებისგან მოწუწებული ტალახის გაწმენდას. მეორე იმიტომ, რომ საქალაქთაშორისო ავტობუსები შხუილით ჩაგვივლიდნენ ხოლმე და ძლივს ვასწრებდი აზრზე მოსვლას. მესამე იმიტომ, რომ უზარმაზარი ტრაილერები მოძრაობდნენ და ეს უკვე საკმარისია ჩემთვის, რომ დისკომფორტი შემექმნას ( კამაზებისაც მეშინია ). და ყველაზე მთავარი ის, რომ გზის საკმაოდ დიდ მონაკვეთზე საერთოდ არაფერი ჩანდა. ეჭვი მაქვს, ჰადესისკენ მიმავალი გზა უფრო ნათელი და მარტივი გასავლელია, ვიდრე ის, რომელზეც მე გიყვებით.

გრძელი აღმართი გადავიარეთ და წინ ლას ვეგასივით გადანათებული რუსთავი გაიშალა. აი იქედან კი ნამდვილად ეტყობოდა გზას, რომ იმ ქალაქში მივყავდით, სადაც რამდენიმე კვირის წინ თვით ლუ ბეგამ იმღერა და ალბათ იცეკვა კიდეც. ის, რაც შორიდან წითელ თაღებად მოსჩანდა, სინამდვილეში კორპუსებზე შემოვლებული გარე-განათება აღმოჩნდა. სანამ ქალაქის ცენტრს მივუახლოვდებოდით პატრულის მანქანას წამოვეწიეთ. ისე ნელა მიდიოდა, უეჭველი დაბოლილები იქნებოდნენ. გამიგია, რუსთაველებს პლანი თუ მოაკლდათ, ამაზე დიდი ტრამვა არაფერიაო. მწვანე განათება ცენტრალური ქუჩის გამყოფ ზოლზეც, ალბათ, სიმბოლურად შეარჩიეს. არ ვიცი დღისით იქ რა ხდება, ან როგორ გამოიყურებიან კარგად განათებული რუსთავქალაქელები, მაგრამ ღამით ქალაქს არა უშავდა რა.

ეტყობა, რუსთავზე იმდენი განათება დაიხარჯა, რომ ფონიჭალასთვის აღარ ეყოთ. არ მესმის, რატომ არიან ამ თემაზე ჩუმად ფონიჭალელები. ბოლოს და ბოლოს ცნობილი ავტობაზრობისა და საპატრულო ცენტრისაკენ ხომ ჩაბნელებული გზა სწორედ ფონიჭალაზე გადის.

ბათუმის დელფინარიუმში

დღეს საღამოს ჩემი კამერის “გასუფთავება” გადავწყვიტე და ბათუმის დელფინარიუმში გადაღებულ ვიდეოებს წავაწყდი. არ დავმალავ, მეც და ჩემი მეგობრებიც გამწარებულები ვტიროდით ამ შოუს ყურების დროს. ზუსტად ვერ გეტყვით რა გვატირებდა. ალბათ, სიხარული, გაოცება და ცოტა მწუხარება გამოწვეული შურით, რომ ეს არაჩვეულებრივი ცხოველები ადამიანებზე ჭკვიანები და საყვარლები არიან. რამდენიმე ვიდეო საკმარისი იქნება, რომ თქვენც დარწმუნდეთ.

 

 

აი ამ ტიპის ყველას მაგრად შეგვშურდა 🙂 (06:45)

დელფინები ბავშვობიდან მიყვარს და თან ყოველთვის მეცოდებოდნენ. ოკეანის ნაცვლად პატარა აუზში გამომწყვდეულები, წარმომიდგენია, რას შეიძლება გრძნობდნენ. რაც არ უნდა იძახონ მწვრთნელებმა და დელფინარიუმის მფლობელებმა, კარგად ვუვლით და ბევრ თევზს ვაჭმევთო, ვერ დავიჯერებ, რომ თავისუფლებას ასეთ კომფორტს ვარჩევდი, დელფინი რომ ვყოფილიყავი.

სამოდელო სააგენტო – თანამედროვე სამაჭანკლო

ანუკა არეშიძე - ფეხბურთელის ცოლი

რა არის საჭირო იმისთვის, რომ სარფიანად გათხოვდე? ბავშვობიდან მშობლებმა სამოდელო სააგენტოში უნდა მიგიყვანონ. დიახ, სამოდელო სააგენტოში. ქართული სამოდელო ბიზნესის ერთ-ერთი პრიორიტეტი ხომ სწორედ ესაა. რაც უფრო მეტი მოდელი ჰყავს გათხოვებული სააგენტოს მინისტრებზე, გუბერნატორებზე, ფეხბურთელებზე და ასე შემდეგ, მით უფრო პრესტიჟულიც ხდება.

ანა კოშაძე - გუბერნატორის ცოლი

სამოდელო სააგენტოში მოსახვედრად ბევრი წვალება არაა საჭირო. ნებისმიერ ქუჩაზე რომ გაიაროთ, ნახავთ ბოძებზე გამოკრულ განცხადებებს: „ვიწვევთ 16-დან 22 წლამდე გოგონებს სამოდელო კარიერის შესაქმნელად“. მთავარია იყო საშუალოზე მაღალი, დანარჩენს არ აქვს მნიშვნელობა. დიდი კეხიანი ცხვირი ან დამძიმებული დუნდულები? მერე რა. რა ჩვენი ბრალია, რომ კავკასიური მემკვიდრეობით გვერგო.

ვისაც უბრალო სააგენტოში კარიერის დაწყება არ უნდა, სხვა უფრო პრესტიჟულ ვარიანტს ირჩევს. დღეს ყველა ყოფილ „მეგა-მოდელს“ თავისი სააგენტო აქვს და მათთან მოხვედრა შედარებით დაჩქარებულ შედეგს ნიშნავს. ხოდა, ვისაც საშუალება აქვს და გარეგნობა ოდნავ მეტად უწყობს ხელს, ვიდრე ზედა აბზაცში განხილულ ვარიანტში, სწორედ მათ აკითხავს.

ირინა ონაშვილი - გუბერნატორის ცოლი

ამის მერე, მთავარია, იმდენი გააკეთო, რომ ავთანდილის, ბიჭოლას, ინგოროყვას, ბაკურაძის … ჩვენებაზე მოხვდე. იქ ერთს გააქიცინებ კურტუმოს და დამსწრე საზოგადოებიდან ვინმე მაინც აგირჩევს. ამ ვინმემ, მერე შეიძლება გთხოვოს მოდელობას თავი დაანებეო, ბავშვი გამიზარდეო და შენც უზრუნველყოფილი ცხოვრების გარანტიით გახარებული ემშვიდობები საყვარელ პროფესიას, რომელმაც განვითარების პიკს მიაღწია და საჭირო შედეგი გამოიღო.

თუ უკვე 22-ზე მეტის ხართ და „ვაი, ჯერ კიდევ ვერ თხოვდებით“  გული უნდა გაგიტეხოთ. დროზე უნდა აგერჩიათ „ქართველი მოდელის პროფესია“.